سراغاز سخن
ای بندگان خدا، بدانید اكنون كه زبان‌ها باز است و گشاده، پیكرها سالم،اندام‌ها به خدمت آماده و جولانگاه فراخ و گسترده. پیش از آن كه فرصت ازدست رود و مرگ شتاب آورد و گریبان بگیرد، به پیشواز مرگ روید و منتظرآمدنش نشوید.
پیام زیبای مولی الموحّدین علی(ع) به همه رادمردانی است كه راه‌شهادت برگزیده‌اند؛ با هجرت از زندگی مادّی، به وادی ایمن و ملكوت اعلارسیده‌اند و در جست و جوی كمال، به سرچشمه حیات راه یافته و سرمست ازجرعه «ارجعی الی ربك» به رؤیت جهان و كشف رضایت حق نائل آمده‌اند.چه غافلند دنیا پرستان و بی خبرانی كه ارزش شهادت را در صحیفه‌های‌طبیعت می‌جویند؛ وصف آن را از حماسه‌ها و شعرها می‌خواهند و در كشف‌آن از هنر تخیّل و كتاب تعقّل استمداد می‌كنند. البته حل‌ّ این معمّا جز به مددعشق میسّر نمی‌شود. هضم و فهم كلام مولا علی(ع) آن گاه میسّر است كه عقل‌و دل جان را سرمایه و ظرف آن سازیم؛ زیرا مخاطب كلام مولا بندگان‌خدایند نه بنده غیر، سخن حضرت دعوت راهی آكنده از نور و سرور است؛توصیه به مرگی اختیاری است؛ زیرا هر حركت و تحولی، اگر مقّدر و محكوم‌و محتوم شد، نه سبب كمال است و نه پاداشی در پی دارد.از این رو همهحركات و رفتار و گفتار بندگان حقیقی و مقرّب خداوند از سر اختیار است.این سفارش علی است، كه هم ره‌شناس است هم ره‌پیما و هم رهنما.
+ نوشته شده در یکشنبه دهم بهمن ۱۳۸۹ ساعت 19:14 توسط ا...
|
صفحه ای برای نوشتن آنچه قاصریم به ییانش...